جایگاه شادکامی در سازمان: بخش دوم

شادکامی ذهنی مفهوم وسیعی است که تجربه هیجان‌های مطلوب، سطوح پایین هیجان‌های منفی و رضایت بالا از زندگی را در بر می‌گیرد. شادکامی ذهنی در ادراک و ارزیابی‌های افراد از زندگی‌شان در ابعاد هیجانی، عملکردهای روانشناختی و اجتماعی، منعکس می‌شود.

بر اساس نظریه شادکامی "دارلینگ و استینبرگ"، شادکامی یک احساس فردی نیست، بلکه واقعیتی مستقل از احساسات فردی است و عبارت است از دستیابی به چیزهایی که از نظر عموم واقعا ارزشمند به حساب می‌آید مثلا اگر کودکان خیابانی احساس شادکامی، خوشبختی و رضایت کنند، ممکن است نظریه لذت‌گرایی یا نظریه خواسته‌ها شاد و خوشبخت به حساب آیند.